Wat we weggooien verdwijnt niet. Elektronisch afval reist de wereld over, belandt in andermans grond en komt als vraag bij ons terug. In deze workshop geven we dat afval een gezicht.
Deelnemers bouwen met kabels, printplaten en onderdelen van uitgediende apparaten een klein monster. Dat maken is geen doel op zich, maar een manier van denken: het handelen wordt onderzoek. Terwijl de handen werken, komt de vraag op wat voor wezen hier ontstaat, en waarom juist dit.
Aan het eind kijken we samen naar de wezens op tafel. Wat zien we? Wat vertellen ze over ons verhouden tot technologie en aarde? En wat zou het betekenen om ze niet weg te duwen, maar een plek te geven?
Het monster wordt een spiegel voor drie angsten die vaak door elkaar lopen. De angst voor technologie die ons ontglipt en zelf gaat beslissen. De angst voor een klimaat dat kantelt, met onze apparaten als stille medeplichtigen. En de angst voor onszelf, voor wat we achterlaten en liever niet zien. Want een monster is ook een projectie: wat we erin leggen, zegt iets over wat we met ons meedragen.
